เนื้อย่างบนไฟที่ร้อนฉ่า
บทเรียนนี้สามารถเรียกอีกชื่อหนึ่งได้ว่า “กองไฟ” สมมติว่าคุณไปค้างแรมกลางป่า ถ้าคุณดึงท่อนฟืน ออกจากกองไฟ ไฟก็จะลดระดับลง และเมื่อคุณใส่ฟืนนั้นกลับเข้าไปใหม่ ไฟก็จะกลับมาโหมแรงเช่นเดิม ดังนั้น
ถ้าคุณมีฟืนหนึ่งท่อน คุณจะไม่มีอะไรเลย
แต่ถ้าคุณมีฟืนสองท่อน คุณจะมี “เปลวไฟ”
เมื่อคุณมีฟืนสามท่อน คุณจะมี “ไฟ”
เมื่อคุณมีฟืนสี่ท่อนเข้าด้วยกัน คุณจะมี “กองไฟ”
ผู้คนก็เช่นเดียวกัน ยกตัวอย่างเช่น เมื่อคุณนัดเจอกับผู้มุ่งหวังพร้อมกับผู้อุปถัมภ์ของคุณในร้านอาหารสักแห่งหนึ่ง และท่านไปถึงก่อน (ขณะที่ท่านอยู่คนเดียว) สังเกตดูซิว่ามีพลังงานอยู่ที่โต๊ะนั้นมากแค่ไหน (หรือไม่มีเลย)
และเมื่อผู้สปอนเซอร์ของท่านมาถึงและท่านสองคนนั่งอยู่ที่โต๊ะแล้ว มีพลังงานมากขึ้นขนาดไหน
คุณสองคนกำลังรอใครบางคนอยู่ และเมื่อเขามาถึงแล้ว มีพลังงานมากยิ่งขึ้นไปอีก
เมื่อบุคคลที่สี่มาถึง คุณได้สร้าง “กองไฟ” หรือ “บรรยากาศอันร้อนฉ่า” สำเร็จแล้ว ธุรกิจเครือข่ายที่คุณกำลังจะนำเสนอก็เหมือนเนื้อสเต็ก ใคร ๆ ก็รู้ว่า ไฟที่ร้อนฉ่าเท่านั้นจึงจะย่างสเต็กได้
ดังนั้นจงนัดผู้อุปถัมภ์ของคุณพร้อมๆ กับองค์กรของคุณสักคนสองคน เพื่อแบ่งปันบทเรียนเรื่องนี้ จงทำให้พวกเขา “ร้อนฉ่า” และตื่นเต้นกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น สถานที่ที่เหมาะสมในการทำเรื่องนี้น่าจะเป็นที่ร้านอาหาร เลือกเวลาที่ร้านอาหารยุ่งน้อยที่สุด (ช่วงสิบโมงหรือบ่ายสอง)
หากคุณพาผู้มุ่งหวังมาสู่วงสนทนาอันร้อนฉ่าด้วยแล้วหละก็ แม้ว่าตอนแรกเขาจะมีข้อสงสัย หรือมีคำถามอยู่ในใจ (เขาเป็นฟืนที่เปียกน้ำ) หากคุณโยนเขาลงไปในกองไฟ ฟืนเปียกนั้นจะแห้งและกลายเป็นส่วนหนึ่งของกองไฟในที่สุด
แล้วจะเกิดอะไรขึ้นหากเรือทองของคุณซึ่งเข้ามาสู่ธุรกิจได้ไม่นาน กำลังนั่งอยู่ที่ร้านอาหารตามลำพังและพูดคุยกับใครบางคนที่สงสัยหรือเป็นท่อนไม้เปียก การปล่อยให้สิ่งนี้เกิดขึ้นก็มิได้ต่างอะไรกับการนำฟืนเปียกโยนลงบนท่อนไม้ที่ปราศจากไฟ อย่าปล่อยให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ ไม่เพียงแต่พวกเขาไม่สามารถย่างสเต็กได้เท่านั้น ท่อนไม้ที่เดิมแห้งจะพลอยเปียกไปด้วย
สมมติว่าคุณพึ่งเริ่มต้นสร้างธุรกิจของตนเอง สมมติให้คุณเป็นเพียง “กิ่งไม้” แต่ว่าผู้ที่อุปถัมภ์คุณเข้ามา ในธุรกิจ เขาอยู่มานานกว่าและมีประสบการณ์มากกว่า สมมติให้เขาเป็น “ท่อนไม้” ท่อนไม้กับกิ่งไม้ก็สามารถสร้างเปลวไฟได้แล้ว การมีใครบางคนอยู่กับคุณด้วยสามารถสร้างความแตกต่างที่เห็นได้ชัดเจนมาก
การมีคนอยู่ด้วยหลายๆ คนก็มีข้อดีอีกข้อหนึ่งด้วยครับ สมมติผมอยู่กับ สมชาย และสมหมาย ผมต้องการพูดบางอย่างกับสมชาย แต่หากผมพูดกับเขาตรงๆ เขาอาจไม่ได้ยิน หรือ ไม่ได้ตั้งใจฟัง ในสิ่งที่ผมพูดมากนัก แต่ถ้าผมพูดกับสมหมาย โดยที่ผมทราบดีว่าสมชายกำลังฟังอยู่ด้วย น่าแปลกมากครับที่สมชายจะตั้งใจฟังและจดจำสิ่งต่างๆ ที่เขาแอบฟังมา แทนที่จะจดจำสิ่งต่างๆ ที่ผมพูดกับเขาโดยตรง
สิ่งที่น่าสนใจอีกอย่างสำหรับเรื่องกองไฟในร้านอาหารคือ ถ้าพวกเรามากันเยอะ ๆ และ ตื่นเต้นมาก ๆ มักจะมีบางคน (ลูกค้าคนอื่น, คนที่ผ่านไปมา) ที่มักชอบแอบฟังการสนทนาของชาวบ้านเสมอ ๆ คุณสามารถสังเกตคนพวกนี้ได้ ลูกค้าที่นั่งเอนหลังมาทางคุณ พยายามตั้งใจฟังบางอย่าง คนพวกนี้น่าสนใจมากนะครับ คอยสังเกตท่าทางเขาไว้ด้วย เมื่อคุณเสร็จจากวงสนทนาอันร้อนฉ่าแล้วอย่าพึ่งลุกไปไหนแม้ว่าคนอื่นๆ ในทีมงานคุณจะกลับไปกันหมด ยืนอยู่ตรงนั้นสักสองสามนาที ให้โอกาสคนเหล่านั้นเข้ามาถามคุณ เขาไม่เข้ามาหรอกถ้าคุณยังอยู่ที่โต๊ะกับกลุ่มของคนสามหรือสี่คน แต่เขาจะกล้าเข้ามาถ้าเขาเห็นคุณอยู่คนเดียว
เรามักเริ่มบทสนทนาอันร้อนฉ่าของเราแบบนี้ครับ เมื่อทุกคนมาพร้อมกันแล้ว เล่าถึงเรื่องราวดีๆ ที่เกี่ยวข้องกับผลิตภัณฑ์หรือองค์กร พูดคุย และทำความรู้จักกับคนใหม่ๆ ที่เข้ามาร่วมธุรกิจ และให้เราพูดถึงเรื่องธุรกิจเท่านั้น เราไม่ได้แก้ไขปัญหาตะวันออกกลางหรือสงครามอีรัก เรามารวมกันเพื่อแบ่งปันข้อคิด และวิธีการในการสร้างธุรกิจและวิธีในการพูดกับผู้คนเกี่ยวกับธุรกิจของเรา
เราควรจบบทสนทนาอันร้อนแรงของเราด้วยคำคมทิ้งท้ายสักหน่อยครับ เช่น “อย่าลืมนะครับ ไม่มีอะไรยากเกินความสามารถของเรา” หรือ “คุณทำได้ครับ” ข้อคิดทิ้งท้ายแบบนี้ผู้คนจะจำได้ง่ายและรวดเร็วมากครับ หากทีมงานของคุณบางคนจำเป็นต้องออกจากวงสนทนาเพราะเขาต้องกลับไปทำงานประจำ เนื่องจากเวลาพักเที่ยงของเขาหมดลงเสียแล้ว คุณอาจพูดกับเขาตอนที่เขากำลังจะไปว่า “แล้วพบกันนะครับสมชาย อย่าลืมนะครับไม่มีอะไรยากเกินความสามารถของคุณ” บ่อยๆ ครั้งเข้า เมื่อคุณพูดกับเขาว่า “แล้วพบกันนะครับ อย่าลืมนะว่า …..” เขาจะพูดขึ้นมาเองว่า “ผมทราบครับ ไม่มีอะไรยากเกินความสามารถของผม” สมชายจะมีแรงกระตุ้นให้อยากกลับมาร่วมวงสนทนาอีกครั้งในโอกาสหน้า
ที่มาและขอบคุณเพื่อนร่วมธุรกิจ : http://ogworldwide.biz/th/10-napkin-presentations/
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น